زمینه و هدف: آپلازی ژرم سل از مهمترین علل اختلال اولیه اسپرماتوژنز در بیضه و آزوسپرمی می باشد. در این بیماری لوله های سمینیفر تنها از لوله های سرتولی تشکیل شده اند. گاهی علاوه بر سلول های سرتولی به صورت فوکال در برخی از لوله ها نواحی با فعالیت تولید اسپرم مشاهده می گردد.روش بررسی: مطالعه ما به صورت گذشته نگر بر روی مردان نابارور مراجعه کننده به مرکز جهاددانشگاهی ایران در سالهای 82-1381 که دارای حداقل دو بیوپسی از یک بیضه بوده و تشخیص آپلازی ژرم سل برای آنها داده شده بود، صورت گرفت.یافته ها: مقایسه محل های بیوپسی از یک بیضه از مجموع 320 مورد مطالعه شده نشان داد که در 37 مورد (%11.6) در حالی که در یک محل فقط سلول سرتولی وجود داشت با انجام بیوپسی چند کانونی در محل دیگر سلول ژرم مشاهده گردید و به طور کلی با در نظر گرفتن مواردی هم که در هر دو محل در کنار لوله های فقط سرتولی، سلول ژرم دیده می شد جمعا در %15.3، انجام بیوپسی های چندگانه باعث بدست آوردن کانونی با فعالیت اسپرماتوژنز یا بلوغ بهتر سلول های ژرم و رتبه بالاتر که برای اورولوژیست ارزشمند است، گردیده است.نتیجه گیری: اکنون که در درمان های جدید به کمک میکرواینجکشن (Intracytoplasmic Sperm Injection) با یک عدد اسپرماتوزوئید و حتی اسپرماتید (پس از بازیافت) موفق به بارور کردن زوج نازا می گردند، نمونه برداری به صورت چندکانونی به جای تک کانونی به عنوان روش ارجح جهت تعیین وجود مناطقی با فعالیت تولید اسپرم در بیماران آزواسپرمی قویا توصیه می گردد.

بیوپسی عبارت از برداشت نسج از یک موجود زنده جهت انجام بررسی های میکروسکوپی است. بیوپسی در بسیاری از موارد قطعی ترین جواب را در تشخیص ضایعات به دست می دهد که در صورت عدم انجام بیوپسی، تشخیص قطعی ممکن و میسر نمی باشد. این روش در کنار معاینات بالینی و تهیه شرح حال مناسب از بیماران و تصاویر رادیوگرافی، اطلاعات بسیار با ارزش و مطمئن تری را در اختیار پزشک قرار می دهد. هدف از ارایه این مقاله، مروری بر روش های مختلف انجام بیوپسی و ملاحظات در مورد موارد کاربرد و عدم کاربرد آن و اشکالات رایج در زمینه انجام بیوپسی بود.

پیش زمینه: تشخیص نهایی هر تومور وابسته به بیوپسی و جواب آسیب شناسی می باشد. بیوپسی در تومورهای عضلانی اسکلتی می تواند به روش مرکزی با سوزن بزرگ یا باز انجام شود. در بیوپسی مرکزی با سوزن بزرگ آسیب بافتی بسیار اندک و مشکلات جراحی بعدی و هزینه کمتر است؛ ولی مشکل این روش نمونه بافتی اندک است. هدف از این مطالعه مقایسه نتایج بیوپسی سوزنی در تومورهای استخوانی با بیوپسی باز بود.مواد و روش ها: در یک مطالعه آینده نگر 57 بیمار مشکوک به تومور استخوانی که طی دوسال به دو مرکز درمانی مشهد مراجعه نمودند تحت بیوپسی باز قرار گرفتند. در همان جلسه قبل از شروع عمل جراحی، بیوپسی مرکزی با سوزن بزرگ نیز انجام و گزارش بیوپسی باز با بیوپسی مرکزی با سوزن بزرگ مقایسه شدند. همچنین گزارش آسیب شناسی دو روش بیوپسی پس از جراحی با یکدیگر مقایسه گردید.یافته ها: دقت تشخیصی بیوپسی سوزنی برای تومورهای استخوانی %77.2، برای تومورهای خوش خیم %69.2، برای تومورهای بدخیم اولیه %82.7، برای ضایعات خوش خیم شبه تومور %50 و برای تومورهای ثانویه (متاستاتیک) %100 بدست آمد. دقت تشخیصی بیوپسی باز در تمامی موارد تومورهای استخوانی %100 ارزیابی شد.نتیجه گیری: بیوپسی مرکزی با سوزن بزرگ یک روش دقیق و با هزینه کم در تشخیص تومورهای استخوانی می باشد. اما احتمال خطا در تشخیص نوع تومور در این روش وجود دارد.

هدف: کاورنوس همانژیوما شایعترین تومور اربیت در بالغین می باشد که ممکن است در هر ناحیه ای از اربیت رشد کند. در این مقاله مرد 41 ساله با 10 عدد کاورنوس همانژیومای اینتراکونال اربیتال معرفی می شود که بر اساس تازه ترین موارد گزارش شده این تعداد بیشترین مقدار کاورنوس همانژیومای اربیت بوده است. مواد و روشها: یک مرد 41 ساله که با شکایت از پروپتوزیس افزایش یابنده تدریجی چشم راست از 7 سال گذشته و سابقه 2 ساله کاهش دید و محدودیت حرکات چشم به سرویس اکولوپلاستیک این مرکز ارجاع شد در حالی که قبل از مراجعه با شک به تیروئید افتالموپاتی چندین دوره تحت درمان کورتن قرار گرفته و بهبودی نیافته بود. در معاینات انجام شده در هنگام مراجعه پروپتوزیس چشم راست (11 میلیمتر) به همراه فلج زوج 3، 6 و کاهش خفیف دید مرکزی کاهش دید رنگ و نقص در میدان بینایی یافت شد که دلالت بر فشار اربیتال آپکس می باشند. با توجه به این تشخیص بیمار تحت جراحی لترال اربیتوتومی قرار گرفت و 10 تومور مجزای کاورنوس همانژیومای اینتراکونال خارج گردید. یافته ها: در بررسی هیستولوژیکی تشخیص کاورنوس همانژیوما تایید گردید. پس از جراحی پروپتوزیس ناپدید گردیده و دید مرکزی در حد قبل از عمل (25/20) باقی مانده در حالی که در حرکات چشم در 4 ماه پس از عمل بهبود واضحی دیده شد. نتیجه گیری: کاورنوس همانژیومای متعدد اربیت را باید در تشخیص افتراقی پروپتوز یکطرفه و سندرم اربیتال آپکس مدنظر داشته باشیم.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این تحقیق با دسته بندی مصادیق گوناگون تعدد مسوولان در ضمان قهری و مقایسه نظریات ارایه شده از سوی فقها، مبانی نظری و آثار عملی حاصل از تضارب آرای فقها به صورت تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته است و در نهایت نظریه عمومی قابل استخراج از متون فقهی در خصوص تعدد مسوولان و اثر آن بر حق زیاندیده برای مطالبه غرامت در ضمان قهری به دست داده شده است. اساسی ترین سوالاتی که این تحقیق در مقام یافتن پاسخ به آنها برآمده است آن است که مبنا و ماهیت ضمان قهری مسوولان متعدد چیست؟ چه قاعده ای بر روابط مسوولان متعدد در جبران خسارت حاکم است؟ رجوع زیاندیده به مسوولان متعدد تابع چه قاعده ای است؟ از جمله نتایج مهم به دست آمده در این تحقیق آن است که از نظر فقها:- مسوولیت تضامنی خلاف اصل است؛- مسوولیت تضامنی ویژه مسوولیتهای قراردادی است و در حوزه مسوولیت مدنی راه ندارد؛- قاعده تقسیم براساس درصد تاثیر در ایجاد خسارت درفرض تصادم و تصادف مورد اجماع و اتفاق نظر فقها است؛- برخلاف آنچه شهرت یافته است، فقها قائل به مسوولیت تضامنی غاصبان نیستند؛- شرط احراز مسوولیت در تمامی مصادیق مختلف تعدد مسوولان قابلیت انتساب است.

مقدمه: همانژیوم کاورنو، شایع ترین تومور عروقی اوربیت است که به صورت تدریجا پیشرونده با پروپتوز محوری بدون درد و التهاب ظاهر می شود. این تومور دو طرفه یا بندرت متعدد و در یک اوربیت و گاهی داخل استخوانی ظاهر می شود.معرفی مورد: خانم 37 ساله ای با شکایت از پروپتوز محوری پیشرونده چشم چپ از حدود 2 سال قبل مراجعه نمود و در MRI سه ضایعه مجزا با تراکم بالا در مخروط عضلانی(Intraconal)  مشاهده گردید و تحت عمل جراحی خروج توده ها از طریق برش Lateral Orbitotomy قرار گرفت و در گزارش پاتولوژی، تومور همانژیوم کاورنو با 3 لوب مجزا گزارش گردید. لوب های این تومور با دقت با عمل جراحی خارج گردید.نتیجه گیری: همانژیوم کاورنو می تواند بصورت چند لوبی در یک اوربیت و یا بصورت دو طرفه ظاهر شود که مورد فوق از موارد نادر این بیماری بوده است و لذا توصیه می شود که در هنگام جراحی توجه به این مساله و خروج کامل تومور یا تومورها صورت گیرد تا از عود مجدد آن جلوگیری به عمل آید.

 زگیل بیماری ویروسی است که انواع متعددی دارد و با روشهای مختلف درمان می شود . سایمتدین خوراکی یک روش درمانی بی خطر در زگیلهای متعدد معمولی است که موفقیتهای درمانی نیز داشته ولی هنوز به صورت یک درمان معمول مورد استفاده قرار نگرفته است . این مطالعه با هدف تعیین میزان اثر سایمتیدین در درمان زگیلهای معمولی متعدد مقاوم انجام گرفته است .مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی یک سویه کور در سال 80 - 1379در بیمارستان خاتم الانبیا زاهدان بر روی دو گروه 42 نفری بیماران که از نظر تعداد ، محل و نوع زگیل همسان و به صورت تصادفی در دو گروه تقسیم شدند، انجام شد . درگروه اول روزانه 30 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن سایمتدین خوراکی روزانه به مدت 3 ماه از دارونما استفاده شد . هر دو گروه 3 ماه بعد از مصرف دارو ارزیابی بالینی شدند . نتایج حاصله جمع آوری و از آزمون کای دو جهت تفسیر نتایج استفاده شد .در گروه مورد 8 بیمار (19%) بهبودی کامل ، 7 بیمار (17%) بهبودی نسبی و 27 بیمار (64%) عدم بهبودی و در گروه شاهد 5بیمار (12%) بهبودی کامل ، 3 بیمار(7 %) بهبودی نسبی و 34 بیمار (81%) عدم بهبودی داشتند که با آزمون کای دو بین مصرف دارو و بهبودی در هر دو گروه ارتباط معنی دار وجود نداشت (P>0.05) ، اما در تفکیک بیماران به زیر گروههای سنی 12 سال و کمتر و بالای 12 سال دیده شد که در گروه مورد در هر دو زیر گروه سنی بین سن بیماران و درمان با سایمتدین ارتباط معنی دار وجود نداشت (P>0.05) ، اما در گروه شاهد در گروه سنی 12 و زیر 12 ساله ، بین سن بیماران و درمان با دارونما ارتباط معنی دار مشاهده شد (P>0.013) . مطالعه نشان داد که اثربخشی سایمتدین بیشتر از دارونما نیست که با نتایج سایر مطالعات قابل مقایسه است ، اما پاسخ گروه سنی 12 و زیر 12 ساله ها در گروه شاهد به دارونما در مطالعه ما حاکی از آن است که مانند بعضی بیماریهای پوستی از جمله کهیر مزمن ، ریزش موی منطقه ای ولیکن پلان که به دارونما پاسخ می دهند ، بایستی در درمان زگیل بچه ها نیز پاسخ به دارونما مورد توجه قرار گیرد.